زندگی من

saloumeh — Fri, 14 Aug 2009 12:30:32 GMT

اول سلام به اینترنت بعد سلام به دوستان…

۳ ماه مسافرت به ایران هم به صورت برق و باد گذشت…

از اولین روزی که وارد ایران شدیم، موج عشق و علاقهٔ خونواده‌ها و دوستان از هر طرف من و اروین رو نوازش میداد.. عمه اش و خاله اش و دایی و مادر بزرگها و پدر بزرگها و بقیه اقوام و دوستان با عشقشون من و اروین رو پذیرا بودند.

و پسرکم خوب میدونست که مدتش برای اون دید و بازدیدها کمه، همیشه با حوصله و صبر بغل همه جا میشد و به هر چهرهٔ مهربونی ، یه لبخند به پهنای صورتش تحویل میداد..با نگاهش دل همه رو برد.

موقعهٔ برگشت ،تعداد زیادی داوطلب نگهداری اروین بودند.

بعد از چند هفته که گذشت، نگرانیها شروع شد… تمامی دوستانی که خارج از ایران زندگی‌ میکنند به خصوص کانادا از پرسهٔ پاسپورت ایرانی‌ خبر دارند.

من از طریق سفارت ایران در آتاوا برای پاسپورت اقدام کرده بودم، ولی‌ متاسفانه هیچگونه مهری به معنی اجازهٔ خروج از پدر در پاسپورت وارد نشده بود و بعد از چندین روز دوندگی در ادارهٔ گذرنامه شهر دوست داشتنی رشت به هیچ نتیجه که نرسیدم…به تهران حواله شدم..

مهمونیها و تولدها و عروسیها من رو از دلهره بیرون آورد و من تا مدتی‌ اصلاً به پاسپورت فکر نمیکردم، چون فکر می‌کردم، بابای اروین میاد ایران و ما حتا به مهر و امضاش پاسپورت احتیاج نداریم…

از بقیه چیزهای خوب بگم، که خدا میدونه چقدر من اضافه وزن پیدا کردم، خوردنی نمونده که من نخورده باشم، روزی نبود که من رشته و خشکبار نخورده باشم( یه نوع شیرینی محلی که بیشتر در شمال هستش و مواد اصلیش آردبرنج، شکر ، گردو و ادویه‌های خوش طعم و بو هستش)، آخ آخ شیرینی‌‌های تر در رنگها و اندازه‌های متفاوت…از پلو و خورشتها و ماهی‌ سفیدها که هر چقدر بگم ،،،جز زجر کشی خودم و خواننده ثمر دیگه ای نداره…

و اما برنامه،های آموزنده و جالبی‌ که هر شب بین ۲ نفر و یک مجری انجام میشد، نمی‌دونم پوشش خبری در خارج از ایران چقدر بوده ولی‌ آای کیف میداد، آای طنز بود، هر جا می‌رفتیم خلاصه تا پاسی از شب به تفسیر و تحلیل برنامه و هم اینکه در آینده چه می‌خواد بشه سپری میشد…

ولی‌ متاسفانه سر انجام خوبی‌ نداشت، و موندن ما در ایران با شلوغی‌هایی‌ که شده بود، نگرانی با خودش به همراه آورد، اولین نگرانی این بود که آقایی از اومدن به ایران منصرف شد چون معتقد بود که فرودگاه‌ها بسته میشه و لازمه که بمونه و اگر مشکلی‌ پیش اومد ، من و پسرک رو بر گردونه. پس نگرانی اول بازگشت به کانادا به همراه یه نوزاد.

و این نوزاد برای پاسپورت باید به تهران میرفت …..

واکسن

saloumeh — Wed, 06 May 2009 03:11:34 GMT

امروز پسرکم واکسن ۴ ماهگی رو زد، طفلکم حسابی‌ اشک میریخت.

آخه من نمیفهمم چرا ۲ تا بهش زدند. بابای بیچارش هم مامور اینه که بغلش کنه..ببره تو اتاق واکسن تا واکسنش زده بشه. من هم پشت در میمونم.

گناه داره طفلک. البته باباش بیشتر گناه داره. به من میگه آخه چرا من رو میفرستی، پسرم فکر بد میکنه، دیگه بعد دوستم نداره.

از دیروز تو خونه پدر، پسر، مادربزرگ فیلم هندی بازی میکنند.

علی‌ میگه: پسرم نمیشه نری.

پسرک : میخنده، و یه دل میبره

مادربزرگ: شروع میکنه به گریه

من: کلافم ، نمی‌دونم چه کار کنم

فعلا هم برم که به شیردهی احضار شدم

خنده

saloumeh — Fri, 01 May 2009 15:43:13 GMT

ئ

saloumeh — Fri, 01 May 2009 15:41:29 GMT

پسرکم

saloumeh — Thu, 23 Apr 2009 16:47:13 GMT

آخه مگه میشه ۳ ماه و ۲ هفته به صورت برق و باد بگذره، حتما میشه که گذشته...

آخ که پسرکم بزرگ شده، بلند بلند می خنده و هوار میزنه، اوه اوه معنی‌ دار برای غذاش که من رو کشته...

وقتی‌ می‌خواد شیر بخوره ، آنچنان با قدرت و با صدا شیر می‌خوره، که اگر یکی‌ ندونه فکر میکنه بچه‌ام از وقتی‌ به دنیا اومده هیچی‌ نخورده..

مادر جونش رو خوب میشناسه، براش حسابی‌ میخنده...بازی میکنه، آخه بچه‌ام میدونه چه جوری از زحماتش تشکر کنه.

نمی‌دونم بدون مامان چه جوری می‌خوام به خونه داری و بچه داری برسم،فکرش حسابی‌ عذابم میده، فعلا که داریم باهاش بر میگردیم که خدای نکرده بهمون سخت نگذاره..

از نو

saloumeh — Wed, 22 Apr 2009 01:28:13 GMT

یک دنیا حرف، یک دنیا خاطره،توی این مدتی‌ که ننوشتم چی‌ شد، چی‌ نشد، همه یادم هست، همه موندنی تر از موندنی ....توی قلب و روحم نقش بسته..

ولی‌ حالا که زندگی‌ یه رنگ و بوی دیگه داره، حالا که یکی‌ هست تا همهٔ خاطرات رو شیرینتر و به یاد موندنی تر کنه.. من هم مینویسم تا یاد هر ۳ تامون باشه که چه روز‌ها و لحظه‌هایی‌ رو با هم ساختیم.

saloumeh — Mon, 24 Dec 2007 03:21:57 GMT

من رفته بودم که دیگه نیام ولی حیفم اومد هدیه شب یلدای خواهرشوهرم رو نشنوید

لا لا لا

saloumeh — Mon, 19 Nov 2007 20:19:13 GMT

saloumeh — Sat, 10 Nov 2007 14:42:33 GMT

یك هفته از شروع كاره جديد گذشت، هفته خوبى بود، بايد بگم خيلى خوب
خدا رو شكر

البته نا گفته نمونه كه اين وسط بعضى اوقات استرس خيلى شديدى هم به سراغم آومد…

از اينجا شروع ميشه كه يكى ديگه از خانمها كه مديريتِ بخش ۵ رو به عهده داره هم چند ماهه بارداره، حالا تا اينجاش مشكلى نيست، توى اولين جلسه....مدیر هر ۲ تا مون رو به اون خانم میگه :امیدوارم هيچوقت مريض نشى، ولى اگر قراره چند روز مرخصى برى، به سالى ( كه من باشم) خبر بده، و زمان بندی كارهات رو براى سالى ايميل كن، تا بدونه چه جورى بخشِ تو رو هم در دست بگيره…

حالا من رو ميبيند، انگار اين اتاق دور سرم چرخيد، حالا هى به خودم ميگفتم، "سالى غش نكنى ، حالا هيچ اتفاقى كه نيافتاده، خونسرد باش، اصلا تو حق ندارى از الان بهشون بگى، بچه ات قد نخود هم نيست ، "

هى به خودم دلدارى دادم، تا از اتاق بيام بيرون … اون روز فكر كنم يه شوك از سر تا نوك پا بهم وارد شد.

و اما با اجازه ى همگى من هم رسما کانادایی شدم، صبح جمعه در خدمت آقاى قاضى و جمعى از مهاجرينِ ديگه در اتاق مراسم citizenshipi كارتم رو گرفتم و بعدشم صاف رفتم براى پاسپورت اقدام كردم،

اينجا هم شده عين ايران خودمون، چرا؟ ميگم برات.

از زمانى كه من به ياد دارم فرمِ پاسپورت بايد توسط يه ضامن امضا بشه، حالا اين ضامن پاسپورت کانادایی داره، و از طرفى هم كاره رسمى داره ، و بايد شخص متقاضی پاسپورت رو حداقل ۲ سال بشناسه…
من هم كه اين روزها دکتر می رفتم ....دادم اين دكتر برام امضا كنه…

و اما در اداره پاسپورت بهم ميگند، ضامنت قابل قبول نيست، برو يه ضامن جديد برات امضا كنه، از اوايلِ اكتبر ميتونه ...مادر ، پدر ، خواهر، شوهر و هر كى كه فقط پاسپورت کانادایی داشته باشه، امضا كنه و لزومی نداره كه كارش حتما register شده باشه. و بايد مشخصاته كاملِ مثل تاريخ تولد، تاريخ گرفتن پاسپورت و انقضا كاملا مشخص باشه.

و اين شد كه ما هى رفتيم، هى آومديم….

و امروز شنبه اس..الان هم عجب افتابى شده بيرون، ولى لذتش از همین جاست، توى خونه، پاى كامپيوتر با يه لیوان شيرِ داغ،

آخرِ هفته به همه خوش بگذراه

saloumeh — Tue, 30 Oct 2007 15:24:39 GMT

بابا، همه مامان ها کارشون خيلى درسته كه؟!؟!؟!؟…

من قلبم ۲ روز داره از دهنم، ميزنه، بيرون، امروز البته هر جور شده ، ميرم دكتر، خيلى دل و روده ام به هم ریخته اس.، نميدونم، چم شده، هر چى ميخورم، بهم نمی سازه، ديگه دارم ، كلافه ميشم.

نميدونم، هنوز احساس استرس روى من داره كار ميكنه، يا يه ويروس رفته تو جونم، نميدونم، هر چى كه هست، اصلا حس خوبى، نيست.

من موندم، والله، اون موقع كه multivitamine Materna نبود، يا اينكه ، همه تو مزرعه و کارخونه ها كار ميكردند، يا من چه میدونم، اين کوچ نشین ها، اينا پس آدم نبودند، ماشاالله،
هنوزم توى بعضى از تقويم ها وقتى عكسِ بچه هاشون رو آدم ميبينه، حض ميكنه، بچه هاى خوش قیافه ......سالم،…

حالا ما از الان موندیم، كه كدوم تست براى اينه كه نشون بده، از اول سالمِه، يا چى بخوريم، كه بهمون ضرر نزنه، چه جورى اضافه وزن پيدا نكنيم، والله، عجب داره، من كه همش ميگفتم، و حالا هم ميگم،

كه چيزى نيست، هر چقدر آدم بى خيال تر باشه، حاملگیش راحت ترِ، نه تنها تا الانش كه اينجورى نشده، موندم، تا چندين ماهه آينده چه اتفاقى خواهد افتاد،

به هر حال، بهشت زيرِ پاى مادران است، BIG TIME.